30 Հունվարի, 2017

Արմավիրի մարզի Ծաղկունք գյուղը գտնվում է  Վաղարշապատի տարածաշրջանում։ Այսօր գյուղն ունի մոտ 1400 բնակիչ:   Բնակչությունը հիմնականում  զբաղվում է այգեգործությամբ, խաղողագործությամբ, դաշտավարությամբ, բանջարաբուծությամբ,կաթնամսատու անասնապահու-թյամբ, թռչնաբուծությամբ: Մշակում են ջերմասեր բանջարաբոստանային, հացահատիկային կուլտուրաներ: Համայնքի  հիմնախնդիրների մեջ կարևորվում է ոռոգման ջրի հիմնախնդիրը, գյուղամիջյան ճանապարհների ասֆալտապատումը:

Ani Product

 Ծաղկունք համայնքն իր հոգսերով առաջին հայացքից ոչնչով չի տարբերվում մյուս գյուղերից: Տարբերությունը դրանց նկատմամբ մոտեցումն է: Ամեն մի թիզ հողի հանդեպ սրտացավությունն էլ հենց առանձնացնում է այս գյուղը մյուսներից: Կարևորը, որ գյուղապետի հավաստմամբ գյուղում փակ տուն չկա, բոլորը բնակելի են. մշտական արտագաղթն այս գյուղին չի սպառնում: Ասում են՝ երբ խնդիրները չեն լուծվում, ուրեմն դրանք դեռ հասարակական նշանակություն ձեռք չեն բերել: Այսինքն՝ յուրաքանչյուր խնդիր պետք է բոլորինը դառնա, որ հնարավոր լինի հաղթահարել.«Գյուղով համախմբված ենք, մեկս մյուսի կողքին է, եթե ունենում ենք խնդիր, համայնքի ժողովում բնակչության հետ որոշում ենք մեր անելիքները:Ես էլ, ավելի պարտավորված զգալով բնակիչների հանդեպ, պիտի ավելի շատ աշխատեմ` անհնարինը հնարավոր դարձնելով»,- հավաստիացնում է գյուղապետը: Հենց այդ համախմբվածությունն է նաև Դավիթ Կարապետյանի պաշտոնավարման օրոք համայնքի գրանցած հաջողությունների պատճառը.«Այսօր հողի հարկերի ու տուրքերի հետ կապված պարտքեր չունենք, իսկ նախկինում եղել են: Հարկավոր է գիտակցել,որ յուրաքանչյուրը պարտավոր է իր հարկերը վճարել,իսկ այդ պարտավորվածության ու պարտականության մասին պետք է կարողանաս մարդուն բացատրել: Երևի թե դա հաջողվեց մեզ:

Ani Product

Ծաղկունքցիներն իրենց երիտասարդ համայնքապետի նվիրվածության ու իր  անդուլ աշխատանքի շնորհիվ, անընդմեջ  գործող գյուղապետին են իրենց ձայնը տալիս,  հույս ունենալով, որ ավելի բարեկեցիկ կդարձնի  իրենց գյուղական դժվար կյանքն ու առօրյան: Գյուղապետն անկեղծորեն խոստովանեց, որ շատ է սիրում գյուղը, գյուղատնտեսությունը, իր աշխատանքը. մարդը յուրաքանչյուր բնագավառում պետք է սիրով աշխատի, որ կարողանա պատվով դուրս գալ ցանկացած իրավիճակից:

2001թ-ին   կայացած ՏԻՄ ընտրություններում Արմավիրի  մարզի Ծաղկունք   համայնքի ղեկավար   ընտրվեց և տարիներ շարունակ վերընտրվում է Դավիթ Կարապետյանըով հատուկ պարտաճանաչությամբ ու հաստատակամությամբ  ձեռնամուխ է եղել հարազատ գյուղն ավելի բարեկեցիկ դարձնելու գործին։ 

mnews-am-ի լրագրողի հետ ունեցած զրույցում Դ. Կարապետյանը  ներկայացրեց, թե ի՞նչ հիմնախնդիրներ ունեն, ի՞նչ աշխատանքներ են տարվում դրանց լուծում տալու համար, հետագայի ի՞նչ ծրագրեր կան:

 – Արդեն երկար տարիներ է  ինչ Դուք ղեկավարում եք համայնքը: Իսկ այդ  տարիները  քիչ ժամանակ չեն ՝ գյուղում հիմնարար փոփոխություններ կատարելու և որոշակի խնդիրներ լուծելու համար:

-Անշուշտ, ես փորձել եմ անտեղի չվատնել այդ տարիները և հնարավորինս օգտագործել ինձ տրված ժամանակահատվածը `գյուղի հիմնախնդիրները լուծելու համար: Բոլոր խնդիրները թվարկել ,կարծում եմ, հնարավոր չէ: Ասեմ միայն, որ իմ պաշտոնավարման առաջին տարվանից ի վեր իրենց լուծմանն են սպասել տասնյակ խնդիրներ: Բայց այդ փաստն ինձ ամենևին չի վախեցրել: Ես ստանձնել եմ գյուղապետի պաշտոնը `աշխատանքի ողջ ծանրության հստակ գիտակցմամբ: Նշեմ դրանցից մի քանիսը . երբ ես ընտրվեցի համայնքապետ հավատացեք չգիտեի թե ինչից սկսեի, կարելի է ասել իմ հարազատ գյուղը, իմ ծննդավայրը, գտնվում էր քանդված վիճակում: Խմելու ջուր  չկար, նոր թաղամասերում էլեկտրաէներգիա չկար, պատկերացրեք, որ նոր էլեկտրասյուներ ենք կառուցել, որպեսզի ժողովուրդը լույս ունենա: Գյուղի ճանապարհներն են վերանորոգվել, խմելու ջրի ամբողջ ջրագծերն են փոխվել: Ես միշտ իմ համագյուղացու կողքին եմ թե՛ ուրախության, թե՛  տխրության պահին…

– Ինչպե՞ս են ապրում Ծաղկունք գյուղը, ծաղկունքցիները:

– Նորմալ, գյուղացիները հիմնականում զբաղվում են հողագործությամբ, կարելի է ասել ամեն ինչ իր հունի մեջ է ընթանում:

 – Շուտով կանալիք ընտրություններից ի՞նչ կասեիք. ինչպիսի՞ն է կապը ժողովրդի ընտրյալի՝ ձեր պատգամավորի հետ։

-Կապը մշտական է և կայուն:  Պատգամավոր  Սեդրակ Սարոյանը մշտապես հանդիպում է մեր բնակչության, ինչպես նաև գյուղապետերի հետ, քննարկում ենք  մի շարք հարցեր և խոստանում է մեր ներկայացրած խնդիրները ներկայացնել և քննարկել  ԱԺ-ում: Մեր գյուղի ամենառաջնային խնդիրը  ներկայացրեցի պատգամավորին, դա մեր համայնքում մանկապարտեզի կառուցման հարցն էր:

 Նախորդ տարիների խոստացած խոստումների ո՞ր մասն եք հասցրել կատարել:

– Ինչ խոստում որ տվել եմ` բոլորը կատարել եմ: 2001 թ.-ի մարտի 11-ին` առաջին անգամ երբ ընտրվել եմ, գյուղը շատ հիմնախնդիրներ ուներ, առաջին հերթին ոռոգման ջրի խնդիրն էր, որը բացարձակապես չկար: Խնդիրը կարգավորել ենք գեներալ  Սեյրան Սարոյանի աջակցությամբ: Ես 1992 – 2001 թթ. եղել եմ նրա մարտընկերն ու գործընկերը, ժողովրդի պահանջով եմ ստանձնել գյուղի համայնքապետի պաշտոնը, որի արդյունքում խորքային նասոսներ ենք տեղադրել և գյուղն ապահովել մշտական ջրով: Ճանապարհներն ենք վերականգնել, խճապատել, գյուղը գազիֆիկացրել ենք, լուսավորել, հատկապես` նոր թաղամասում, որտեղ ո´չ ճանապարհ կար, ո´չ գազ, ո´չ լույս: Նոր թաղամասում նոր էլեկտրասյուներ ենք տեղադրել, էլեկտրակայան: Խմելու ջուր ենք անցկացրել:

Ամեն ինչով աջակցում ենք բնակչությանը, սոցիալական շատ օգնություններ տրամադրում վիրահատության, ուսման վարձի հետ կապված: Դպրոցի աշակերտներին, ովքեր ուսման համար այցելում են հարևան Ծիածան գյուղ, որը կպած է մեր գյուղին, իսկ մեր գյուղում դպրոցի շենք չկա, յուրաքանչյուր սեպտեմբերի 1-ից առաջ շատ որակյալ պայուսակներով և գրենական պիտույքներով ենք ապահովում:

– Հաշվի առնելով, որ գյուղն Էջմիածնին մոտ է` կարելի՞ է ասել, որ շատերն աշխատանք են գտնում նաև քաղաքում: Մյուս կողմից` գյուղից արտագաղթ կա՞, կամ` շա՞տ են արտագնա աշխատանքի մեկնողները:

– Արտագաղթը շատ չէ, բայց առանձին դեպքեր կան, իսկ արտագնա աշխատանքի մեկնողները ձմռանը վերադառնում են: Կարող եմ նշել, վերջին ժամանակահատվածում գյուղից գնացողը ցանկանում է վերադառնալ, երևի թե դա էլ իր հերթին պայմանավորված է գյուղի բարելավման հետ, ինչն ուրախալի է:

-Ձեր գյուղը ևս անմասն չի մնացել Արցախյան ազատամարտիցԻ՞նչ աշխատանքներ են կատարվում զոհված ազատամարտիկների ընտանիքներին օգնելու համար:

– Մեր հերոս զավակների ընտանիքները մշտապես մեր ուշադրության կենտրոնում են. օգնում ենք բոլոր հնարավոր միջոցներով: Ինչպես ուրախ առիթներով ենք իրենց կողքին, այնպես էլ տխուր:

– Որո՞նք են եղել այն խոստումները, որոնք տվել եք  ծաղկունքցիներին` առաջիկա տարիներին կատարելու համար:

– Ինչ խնդիրներ էլ որ կան, բոլորը պետք է լուծենք, աջակցենք, կարգավորենք: Գլխավոր խնդիրը մանկապարտեզնն է, որի շենքը վթարային է, անհնար է այլևս շահագործել, միջոցներ են պետք նորը կառուցելու համար: Նախկինում դիմել էինք ՀՀ կառավարությանը, խոստացել են` կհատկացնեն որոշակի միջոցներ, որով տեսնենք` ինչ կկարողանանք կատարել: Ամբողջ գյուղով մի ընտանիքի պես ենք, իրար օգնում, ապրում ենք: Գրեթե բոլորն իրար հարազատ մարդիկ են:

Որքա՞ն է կազմում Ծաղկունքի բյուջեն, այն որքանո՞վ եք հասցնում կատարել` այսօրվա սոցիալ-տնտեսական պայմաններում, գույքահարկի և հողահարկի հավաքագրումների միջոցով, և ՀՀ կառավարությունից դոտացիաներ ստանո՞ւմ եք:

– Դոտացիաներ, այո, ստանում ենք, տարեկան 14 մլն դրամ, ամենաքիչը երևի մենք ենք ստանում, իսկ բյուջեն կատարում ենք 100 տոկոսով: Գյուղի տարածքում են տեղակայված ԱԺ պատգամավոր Հրանտ Գրիգորյանի «Գոլդեն Սիթին», փոքր ու միջին խանութներ էլ կան: Գյուղում ունենք լավ գրադարան, բուժկետ, որոնք հիմնովին վերանորոգված են: Սակայն 2016թ. կատարողականը շատ դժվարոթւյամբ հավաքագրվեց, իսկապես տարեցտարի սոցիալ-տնտեսական կյանքը նահանջ է ապրում:

-Ի՞նչ եք կարծում, ո՞րն է մարդկանց վստահությունը շահելու հիմնական նախապայմանը։

-Գիտեք, գյուղը մեծ ընտանիք է, ոչինչ գաղտնի չես կարող անել այնտեղ։ Եթե աշխատում ես՝ մարդիկ տեսնում ու գնահատում են այն։ Համայնքապետ-բնակիչ ակտիվ կապի ու մշտական քննարկումների շնորհիվ մեր միջև առողջ փոխհարաբերություններ են ձևավորվել, ինչն էլ՝ փոխադարձ վստահության մթնոլորտ է ստեղծել։

-Ուրիշ ի՞նչ ծրագրեր ունեք։

– Ծրագրերը  շատ են, ամենամեծ խնդիրը ինչպես նշեցի, գյուղում դպրոց և  մանկապարտեզ չունենք: Կառավարության ծրագրով միայն կարող ենք այս հարցին լուծում տալ, թե չէ համայնքի բյուջեից հնարավոր չէ նման ծախսեր թույլ տալ։ Մարզպետ Աշոտ Ղահրամանյանը և  ԱԺ պատգամավոր ՝ Սեյրան Սարոյանը խոստացել են ,որ գյուղում մանկապարտեզ կկառուցեն: Արդեն  տարածք ենք  հատկացրել: Համայնքի միջոցներով անցկացվում է գլխավոր փողոցի լուսավորությունը: Միջհամայնքային փողոցներն են վերանորոգված: Սրանք իրականացված աշխատանքների ցանկից են, որոնք թվարկելուց հետո համայնքի ղեկավարը անդրադառնում է նաև առաջիկայում նախատեսվող ծրագրերին: Կարևորը, որ գյուղապետի հավաստմամբ գյուղում փակ տուն չկա, բոլորը բնակելի են. մշտական արտագաղթն այս գյուղին չի սպառնում:

– Եվ վերջում` Ձեր կոչը, Ձեր խոսքը` ծաղկունքցիներին:

– Ամենակարևորը` երկրում խաղաղություն լինի, բոլորն առողջ լինեն, ամբողջ գյուղով իրար հարգենք, սիրենք: Հասկանանք, որ ղարաբաղյան պատերազմը դեռ չի ավարտվել, պետությունը շատ հոգսեր ունի, խնդիրներ, մեր ղեկավարությունն էլ մտածում է, որ այնպես անի, որ ժողովուրդը լավ ապրի, բարեկեցիկ, բայց հասցնում է այնքան, որքան հասցնում է, որովհետև բանակն է սպառազինում, սննդի, հագուստի խնդիրներ է լուծում: Կարծում եմ` այդ ամենը տեսնում է մեր բնակչությունը և գնահատում: Իմ միակ որդին էլ ծառայել է բանակում, համագյուղացիներն ասում էին` ոնց կլինի, որ Դավիթի տղան բանակ գնա: Բայց ինչո՞ւ պիտի չգնար, տղամարդը պետք է ծառայի, ծառայել է Վարդենիսում` Զոդում: Այնպես որ` մեր Ծաղկունքի բնակչության բոլորից մեկն եմ, հարգում և սիրում եմ բոլորին:

Կցանկանայի, որ երբեք չկորցնեին լավատեսությունը և հավատային , որ այս պետությունը հզոր է առաջին հերթին իրենցով`այս հողի վրա քրտինք թափող ու բարիք արարող մարդկանցով….

Լրահոս