Տիգրան Ավինյանը հայտարարում է, որ Գագիկ Ծառուկյանին պատկանող մարզասրահի շենքն անցել է Երևանի համայնքի սեփականությանը։ Ասում է՝ պատճառը շինարարական խախտումներն են և պայմանագրի խզումը։ Ու միանգամից շտապում է ավելացնել՝ սա ոչ մի կապ չունի վերջին քաղաքական իրադարձությունների հետ, որովհետև գործընթացը մեկ տարի առաջ է սկսվել։
Բայց հենց այստեղ էլ սկսվում են հարցերը։
Եթե խախտումները մեկ տարի առաջ էին հայտնաբերվել, ինչո՞ւ վերջնական որոշումը կայացվեց հենց հիմա։ Մի ամբողջ տարի հնարավոր էր սպասել, քննարկել, ժամանակ տալ, իսկ հետո հանկարծ ամեն ինչ ավարտվեց այն պահին, երբ քաղաքական դաշտում ամեն ինչ լարված է։ Իշխանությունը դա անվանում է զուգադիպություն։ Հանրությունն իրավունք ունի դա այլ կերպ տեսնելու։
Օրենքը պետք է գործի։ Դրա մասին վեճ չկա։ Բայց նույն օրենքը պետք է նույն ձևով գործի բոլորի համար։ Եթե Երևանում տարիներով գոյություն ունեցող բազմաթիվ վիճահարույց շինություններ ոչ մեկի ուշադրությունը չեն գրավում, իսկ որոշ դեպքերում պետությունը հանկարծ հիշում է իր բոլոր լիազորությունների մասին, մարդկանց մոտ բնական հարցեր են առաջանում։
Այս պատմության ամենահետաքրքիր մասը նույնիսկ շենքը չէ։ Ամենահետաքրքիրը Ավինյանի շտապողականությունն է՝ համոզելու, որ «կապ չկա»։ Քաղաքական կյանքում, սակայն, հենց այդ նախադասությունն է ամենից հաճախ կասկած առաջացնում։ Երբ պաշտոնյան ամեն կերպ փորձում է ապացուցել, որ երկու իրադարձությունների միջև կապ չկա, մարդիկ սկսում են մտածել՝ իսկ գուցե հենց կա՞։
Եթե սա իսկապես օրենքի հաղթանակն է, ապա նույն վճռականությունը պետք է տեսնենք նաև բոլոր այն դեպքերում, որտեղ ներգրավված չեն քաղաքական հակառակորդները։ Այդ ժամանակ միայն հնարավոր կլինի հավատալ, որ խոսքը արդարության մասին է, ոչ թե քաղաքական հաշվարկի։
Վստահությունը չի ծնվում հայտարարություններից։ Այն ծնվում է այն ժամանակ, երբ մարդիկ տեսնում են, որ օրենքը չի ընտրում՝ ում դուռը թակի, ումը՝ շրջանցի։ Քանի դեռ այդ պատկերը չկա, յուրաքանչյուր «սա կապ չունի» ավելի շատ հնչելու է որպես արդարացում, քան որպես համոզիչ բացատրություն։
Ի վերջո, իշխանության ամենամեծ խնդիրը շենքը չէ։ Խնդիրը վստահությունն է։ Իսկ վստահությունը կորցնելը շատ հեշտ է, վերականգնելը՝ գրեթե անհնար։
Mnews.am
