mnews

25 Փետրվարի, 2024

«Էսօր դարձար քսաներեք տարեկան, թեև հավերժ մնացիր տասնինը:

Քսաներեք տարի առաջ, էսպիսի մի արևոտ կիրակի դու ծնվեցիր, ու ես մայր դարձա՝ երջանիկ մայր, ով գիտեր կյանքի իմաստն ու գինը, իմ անգին:

Ասում են մայրը որդու առաջին սերն է, իսկ որդին՝ հատկապես միածին որդին, մոր վերջին սերն է:

Առանց քեզ, իմ սեր, ես մոլորվել եմ մութ անտառում: Ու ամեն բան պտտվում է «երբ դու կայիր»-ի ու «քեզնից հետո»-ի շուրջ.

Երբ դու կայիր, աշխարհը պայծառ էր: Քեզնից հետո, խավար է, ու կապ չունի, թե որքան պայծառ է փայլում արևը: Երբ դու կայիր, անսահման ուրախություն էր: Քեզնից հետո՝ անվերջ ցավ է ու կարոտ:

Քեզնից հետոն դատարկություն է. Ամեն օր ստիպված արթնանալ, շնչել, արտաշնչել, լվացվել, հագնվել, շարժվել, գործել: Գորշ ու դատարկ օրերի մի անվերջ շղթա: Բայց գիտես ինչն է սարսափելին: Էն որ, էտ գորշ օրերից մեկում ես արդեն չեմ էլ հավատում, որ մի ժամանակ ապրել եմ երջանիկ ու անհավանական լեփ-լեցուն կյանքով:

Ասում են թե տառապանքն ազնվացնում է մարդուն, իսկ ես կասեմ տառապանքի մեջ ոչ մի վեհ ու ազնվացնող բան չկա, քանի որ դրա առանցքում հոգի մաշող հիշողությունն է, կարոտն ու ափսոսանքը:

Պաոլո Կոելիոյի «Ալքիմիկ» վեպում օազիսը նույնն էր հերոսի հեռանալուց հետո, բայց դատարկ: Ինձ համար էլ մեր քաղաքն է դատարկ ու օտար քեզնից հետո, իսկ իմ ՉԿՅԱՆՔԸ շարունակվում է, ու չգիտեմ դեռ ինչքան պիտի ձգվի էս գորշ օրերի շարանը:

Ծնունդդ շնորհավոր իմ ամենասիրուն, ամենաազնիվ ու ամենապայծառ տղա:

Ինչպես քո ծնունդով փոխեցիր ողջ կյանքս, նույնպես և քո նահատակությամբ:

Ու թեև կողքիս չես արդեն չորս տարի, միայն քեզնով եմ ապրում իմ կենարար գանձ, հույսով, որ մի օր վերջապես կհանդիպենք ու էլ երբեք չենք բաժանվի:

Հ.Գ.

Ես կորցրել եմ ճերմակ ձիս,

Իմ ոսկեթամբ ժառանգությունը,

Ինչպես ելնեմ այս անտառից,

Երբ կորցրել եմ, երբ կորցրել եմ,

Երբ կորցրել եմ ուղղությունս…

«Ճերմակ ձիս»»։

 

kotayk

Լրահոս